پس معلوم شد كه قيام به نماز اتيان و به جا آوردن نماز است كه با كسالت نيز جمع مىشود . اين همان هيئت نماز است كه صورت نماز را انسان به جا آورد و تحقق بخشد . اما سخن اين است كه رسول خدا و ائمّه هدى عليهم السلام نماز را اقامه كردند . وقتى اقامهء نماز صدق مىكند كه نماز در خارج به معناى واقعى و حقيقى تحقق يابد كه : اوّلًا انسان به نماز علم داشته باشد . ثانياً به طور حقيقى و با حضور قلب تمام آن را انجام دهد . ثالثاً به ديگران تعليم نمايد . رابعاً نماز را حفظ كند . اين چهار جهت در پيامبر اكرم و ائمّه صلوات اللَّه عليهم أجمعين محفوظ بوده و اگر در غير معصومين نيز موجود باشد به بركت آن بزرگواران است كه در مكتب اهل بيت تربيت شده و از ائمّه با حفظ مراتب ياد گرفته است . اگر اين چهار جهت جمع شد ، اقامهء نماز است ، نه قيام به نماز . با اين بيان معلوم شد كه به تعبير بنده نماز يعنى دين كه اين مطلب به وضوح از روايات استفاده مىشود . ائمّه و نماز اينك چهار جهت ياد شده در نماز را در زندگى ائمّه عليهم السلام بررسى مىنماييم . آن بزرگواران از نظر علمى و عملى براى نماز چه جايگاهى داشتند . در اين زمينه در باب يازدهم از باب‌هاى « مكان المصلّي » در كتاب وسائل الشيعه رواياتى نقل شده‌است . « 1 »

--> ( 1 ) . ما براى استنباط احكام وادلّهء آن در روايات به كتاب وسائل الشيعه نگاه مىكنيم . امّا از نكاتى كه در روايات وجود دارد غافل هستيم . وقتى بنده در اين جهت متنبه شدم ، همين باعث شد كه به لطف خدا ، كارى در مورد وسائل الشيعه انجام دادم